رشد حافظه در نوباوگي

شبه هاي ما ، در مورد اهميت تجربيات اولية زندگي اين فرض را به وجود مي آورد كه نوزادان مهارتهاي حافظه اندكي دارند يكي از چنين مهارتهايي، شناخت محركهايي است كه قبلاً ديده يا شنيده شده اند و به نوزادان با استفاده از الگوي خوگيري نشان داده شده است. اين الگو همچنين براي نشان دادن يادداري تا دو هفته در نوزادان شش ماهه مورد متحرك را حركت مي دهد، منجر به برآوردهاي طولاني تري از ياد داري براي نوزادان 2 و 3 ماهه مي شود. به هر حال در هر دو الگو، حافظه در بين 2 و 6 ماهگي پيشرفت مي كند. اين پيشرفتها ممكن است منعكس كنندة اين حقيقت باشد كه نوزادان بزرگتر: 1-محركها را به طور ماهرانه تري نسبت به نوزادان كوچكتر رمزگرداني مي كنند. 2-در بازيابي اطلاعاتي كه ذخيره كرده اند موفق تر هستند 3-يا هر دو مورد بالا درست است. ما نخست عناصر تشكيل دهندة بعضي از مهارتهاي حافظه دوران كودكي را در آغاز شش ماهگي مشاهده مي كنيم. با استفاده از تكاليف مخفي كردن، حافظه يادآوري در 6 يا 7 ماهگي بررسي مي شود. اين حافظه به طور اساسي در شروع 18 ماهگي بهبود مي يابد. اين يافته بر اساس كار با تكاليف مخفي كردن و تقليد كردن به دست آمده است. يك مرحله برجسته ثانويه حافظه اين است كه نوزادان شروع به صرفه جويي مي كنند. آنها بازنماييهاي كلي از تجربه مي سازند كه ويژگيهاي مهم تجربيات انفرادي را با هم تلفيق مي كنند. مهارت يادسپاري در نوزادي به تحول بعدي مربوط مي شود. نوزادان داراي مهارتهاي بازشناختي در داشتن نمرهاي بالاتر، در آزمونهاي زبان و هوش شانس زيادي دارند. تجربيات خيلي ويژه در دوران نوزادي را نمي توان در بزرگسالي به خاطر آورد و اين پديده اي است كه به عنوان يادزدودگي كودكان شناخته شده است. يادزدودگي كودكي كه در تحول انسان و حيوانات به طور مشابهي اتفاق مي افتد، تصور مي شود كه يك يا چند مورد بستگي دارد 1-موجودات زنده كوچ تجربيات را ناكافي از موجودات زنده بزرگتر ذخيره ميكنند 2-تجربيات به طور افراطي تغيير مي كند. تحليلهاي مفصل در مورد اين عوامل دقيقاً در حال پيشرفت است. در حال حاضر بعضي از پژوهشها به يكي از اين عوامل به عنوان يك عامل علّي اشاره مي كنند. قابل توجه است كه هر عامل، كاربرد يك اصل كلي از حافظه را بري موقعيت خاصي از تحول اوليه ارائه مي دهد نه يك توجيه منحصر به فرد براي يادزدودگي كودكي(دهقاني هشتجين).

همزمان با ونت دانشمند ديگر آلماني بنام ابينگهوس يك سلسله تجربه هاي علمي را در موضوع حافظه شروع كرد. حافظه يكي از جنبه هاي مهم نقش بود كه توجه فيلسوفان را از قديم به خود جلب كرده بود. اما پيش از آن موضوع آزمايش علمي قرار نگرفته بود. ابينكهوس چند مسئله مهم مربوط به حافظه را مورد مطالعه قرار داد در اين مطلب آنچه در درجه اول مورد نظر او بود رفتار بود نه تجربه به اين معني كه افراد مورد آزمايش مي خواست آنچه به ياد سپرده اند شفاهي يا كتبي پس دهند. و از آنها نمي خواست حس ها، صورتهاي ذهني، يا هيجانات مربوط به حفظ كردن را وصف كنند. وقتي ابينگهوس نتيجه آزمايشهاي خود را منتشر كرد روانشناسان ديگر از او پيروي كردند و تكنيك آزمايش او را كاملتر كردند و با همان روش مسائل جديدي را مورد تحقيق قرار دادند. اين روشها تحقيق و نتايجي كه از آنها بدست آمده امروز قسمت مهمي از روانشناسي تربيتي را تشكيل مي دهند(صناعي، 1371).

برچسبها: حافظه, انواع حافظه, حافظه در کودکی, مرکز مظاوره در گرگان, روان شناس در گرگان